Mostrando entradas con la etiqueta historia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta historia. Mostrar todas las entradas

3 dic 2019

"Mulleres con historia", proceso e libro


O libro “Mulleres con historia” é o resultado material dos obradoiros de Igualdade impartidos por Vanesa Castro e a Asociación Rural Contemporánea dentro do programa de sensibilización para promover a igualdade no Concello de Monfero.
Participaron 24 persoas, 22 mulleres e 2 homes, nun total de 10 sesións en diferentes lugares do Concello: Cámara Agraria (Rebordelo), Portal de Entrada ás Fragas do Eume (Mosteiro de Monfero), e dous locais privados de Xiao (Alto do Xestoso).


Durante os obradoiros valoramos e recoñecemos o traballo das mulleres ao longo da historia. Mulleres anónimas e loitadoras que traballaron dentro e fóra da casa, no campo e cos animais, e noutro tipo de traballos, como sacar adiante negocios.
Reflexionamos sobre a desigualdade debida ao xénero nun entorno próximo como é o familiar. Sensibilizámonos sobre as dificultades que atopan as mulleres no ámbito familiar e laboral. Coñecemos os traballos que realizan as mulleres próximas ás nosas vidas.

Reflexionamos sobre os cambios que se produciron na relación traballo - muller.
Tamén vimos como moitos traballos que históricamente foron masculinos son ben desenvolvidos por mulleres, e ao contrario, outros traballos relacionados cos coidados, históricamente asociados ás mulleres, son agora ben desenvolvidos tamén por homes.
Debatemos e recoñecemos a igualdade do home e da muller ante o traballo, que sempre depende das condicións de cada persoa independentemente do seu xénero.
Reflexionamos sobre cal é a realidade máis próxima a nós e como podemos contribuir a cambiala. Fixemos unha autocrítica para darnos conta de como ás veces caemos en certos prexuízos que teñen que ver co xénero.


Fomentamos o interese por coñecer a realidade a través de diferentes fontes: a conversa, a transmisión oral, a entrevista, a posta en común e o debate, os relatos, a lectura, as imaxes, os retratos..., facendo visibles ás mulleres das nosas vidas e do concello.
Visibilizamos ás mulleres das nosas vidas e ás do propio concello a través da publicación dun libro, Mulleres con historia, do que as persoas participantes son coautoras. Prácticamente todas as participantes quixeron formar parte do libro.
Reflexionamos sobre a historia, sobre quen escribe a historia.


Cada unha das participantes tivo o seu espazo de liberdade e de poder, na súa parte do libro. Entedimos a diversidade, as distintas visións da memoria.
As persoas participantes foron e son axentes activos, tanto en cada unha das sesións, como na difusión do libro. Nas distintas dinámicas, unhas e outras prestáronse axuda, algunhas participantes recolleron o relato doutras, déronse ánimos e compartiron historias das mulleres importantes nas súas vidas.
Destaca o sentimento compartido da necesidade de ter máis tempo, máis horas para xuntarse neste tipo de obradoiros e encontros, nos que compartir e aprender tanto, unhas das outras.



O libro está editado por Vanesa Castro, e maquetado e ilustrado por Iñaki López, con debuxos que parten de fotos reais das protagonistas.


Publicamos unha tirada de 110 exemplares, repartidos na súa maioría entre as participantes. A cada unha das persoas coautoras déronselle tres libros. Un para ter como patrimonio da súa casa, outro para emprestar e outro para regalalo. Ás que participaron nos obradoiros e non na coautoría do libro, démoslle un libro.
Dezasete libros, quedan en depósito no Concello para ser distribuídos entre axentes locais, como pode ser a escola do Xestal. Catro libros, distribuídos a través do Depósito Legal, para os seguintes centros: Biblioteca Nacional de España, Biblioteca de Galicia, Biblioteca Pública da Coruña “Miguel González Garcés”. 
Se estas interesado en consultar o libro ponte en contacto connosco enviando un e-mail a hola@ruralc.com




1 oct 2019

O libro "Historias de Miño"

O libro é unha publicación que forma parte do proceso "Historias de Miño", iniciado no 2017.
Un proceso de cultura de base que ten como obxectivo poñer no centro da cultura ás persoas veciñas e as súas vidas, facelas protagonistas e creadoras de historias ligadas ao seu territorio.
As historias foron recollidas en todas as parroquias do concello de Miño, entre setembro de 2017 e decembro de 2018, a partires de derivas, visitas e conversas polas casas, rueiros e centros sociais.
Na web de Historias de Miño podes ver todas as historias, ilustracións, fotografías relacionadas, un mapa coas historias situadas e máis información.





O libro está producido e autoeditado pola Asociación RuralC.
Escrito por Vanesa Castro e Iñaki López.
Maquetación, deseño e ilustracións, por Iñaki López.
Edición por Vanesa Castro.
Tamén contamos coa colaboración de Lourdes Rodríguez Freire.

No libro pódense atopar historias sobre a cultura, o patrimonio etnográfico, antropolóxico e natural, as praias, a ría, o mar. Sobre o xeito de vivir da xente antigamente, os hábitos, os oficios e os traballos, as crenzas, os animais e os cambios sociais e tecnolóxicos.

O libro publícase nunha edición de 150 exemplares. Dos cales regálanse uns 50, repartidos entre as persoas e familias que participaron directamente, os centros sociais de cada unha das parroquias, asociacións veciñais, como a asociación de amas de casa de Miño ou a asociación de veciños a Irmandade, de Bemantes.
Tamén regálase as Bibliotecas Municipais (de Miño e Pontedeume), Biblioteca Nacional, Biblioteca de Galicia, Depósito legal, e outras entidades e fundaciones.
Os demais están a venda contactando coa asociación, ou nas librerías de Miño, Betanzos e Pontedeume, a partires do día 28 de Setembro do 2019.

Se estás interesada en adquirir un libro, contacta por mail con: hola@ruralc.com



O sábado 28 de Setembro presentamos o libro no centro social da Rúa de Miño. Ao acto acudiron persoas veciñas, algunhas delas protagonistas das historias, outras que colaboraron no proceso e moitas outras interesadas. 
Limos as historias e comentámolas. Falamos da negativa do actual equipo de goberno para continuar colaborando neste proceso cultural. Tamén falamos do futuro do proceso e da súa continuidade, así como de futuras actividades relacionadas coas historias.

Durante os seguintes días entregamos os libros ás veciñas participantes que non puideron vir ao acto de presentación, visitándoas nas súas casas e nos locais sociais das distintas parroquias.


Foto coas veciñas de Bañobre.


18 ago 2019

Primeira andaina das Historias de Vilachá

.

O pasado sábado 17 de Agosto fixemos a andaina das Historias de Vilachá.
A actividade consistiu nun roteiro polos lugares emblemáticos onde suceden algunhas das historias e relatos que aparecen no libro publicado no 2018, facendo lectura dos relatos nas paradas.
Formamos un grupo de 19 persoas, a maioría veciñas da parroquia. A actividade foi dinamizada por Vanesa Castro, veciña da parroquia e axitadora cultural.


Comezamos no Cruceiro, e acercámonos até o adro da Igrexa onde fixemos unha introducción lembrando as veciñas e veciños que xa non están con nós, e que forman parte da memoria viva da parroquia. Neste lugar lemos:  O velorio e as visitas, O enterro e A tortilla.


Partimos até o Loureiro, paramos na casa de Consuelo, e recordámola. Lemos A madeira, As papas de fariña, Odín, e Eras boa para ser cativo. Estivemos falando do pan branco de Vilachá, do maínzo para as papas, e das sementes autóctonas.


A seguinte parada foi no cruce das brañas embaixo do Feal. Alí falamos das granxas de vacas, e lemos As vacas, A visita e As flores das brañas.


Continuamos até a ponte que vai de Goente ao Casal, onde lemos O río, As troitas e As pontes. E de ahí fomos bordeando o coto de Fradiz até baixar á ponte e ao muíño do Loureiro, lugar onde sucedeu A paga de Pascua e onde lemos tamén Os muíños.


Fomos até o Piñeiro e baixamos á antiga Presa de Rexo onde lemos A presa , O libro do indiano e O pedrazo. Aínda que comezaba a chover un pouco paramos na ponte do Piñeiro e estivemos vendo as antigas chantas e falando da pesca das troitas.


Logo tomamos o camiño para A lagoa, antigo campo de fútbol da parroquia, onde se coñeceron os primeiros balóns de coiro. Alí lemos A pelota de pau e estivemos rememorando onde estaban as porterías e onde se sentaba a xente a ver os partidos.
Tras dúas hora e media de camiñata fomos acabar ao Bar do Cruceiro, onde lemos algunhas historias relacionadas co Bar, como O teléfono, A radio e A tele.
Foi unha tarde de lecturas, aventuras, lembranzas e veciñanza.
Unha veciña comentaba, canto vou soñar esta noite.
 



21 dic 2017

Presentación do arquivo Historias de Miño

https://historiasdemino.wordpress.com/2017/12/01/a-festa-de-leiro/
 
 A memoria é algo vivo e dinámico, unha materia dificil de sintetizar.


O sábado 16 presentamos o arquivo de memoria Historias de Miño.
Realizamos un acto público no que mostramos o sitio web:   www.concellodemino.gal/historiasdemino

A web presenta máis de 30 relatos e un mapa que sitúa o patrimonio material e inmaterial do concello de Miño, en A Coruña.

É un archivo emocional, que fumos constrindo dende as diversas subxetividades cara una subxetividade común. Son relatos construídos entorno ao non catalogado, entorno ao patrimonio inmaterial que imprime vida ao patrimonio material. Son as intrahistorias que van formando o carácter e a identidade dun concello. A vida que sirve de fondo permanente á historia cambiante e visible.
Historias que chegan ao presente contadas polas veciñas y veciños de todas as edades, basadas nas súas anécdotas, situacións e recordos.

https://historiasdemino.wordpress.com/2017/12/02/praia-de-suseto/

Acceder a estes pasados afastados e non tan afastados permítenos ter outra visión do presente e permítenos imaxinar outros posibles futuros. Coñecendo mellor as historias do noso territorio aprendemos a respetarlo e quererlo más.

Historias de Miño é un retrato social, no que podes encontrar relatos entorno ao patrimonio natural, aos hábitos, os oficios e técnicas, as lendas, e os cambios sociais e tecnolóxicos entre outros temas.

Este arquivo nace coa vontade de crecer e ampliarse, construindo a memoria común do concello de Miño dun xeito participativo.


https://historiasdemino.wordpress.com/2017/12/02/praia-de-suseto/


Historias de Miño é un arquivo oficial da memoria local de Miño producido pola asociación RuralC para o Concello de Miño.

Os relatos foron escritos por Vanesa Castro e Iñaki López a partir das historias recollidas entre a veciñanza de Miño, durante os meses de Setembro e Novembro de 2017.
As imaxes antigas foron cedidas polo Concello de Miño para a súa publicación neste arquivo.
Textos baixo licencia CC BY-NC 3.0
Ilustracións por Iñaki López.

Mapa do arquivo:

 

 Foto do acto de presentación (via Patricia Maggiora):



PRENSA:
O proxecto, que recolle xa 30 historias da memoria colectiva, pretende servir de nexo entre os veciños.



7 sept 2017

¿Cuánta tierra necesita un hombre? de León Tolstói (Libros ilustrados)





 Escrito en 1886, ¿Cuánta tierra necesita un hombre? es una modernísima parábola sobre la ambición del ser humano. Pajom es un campesino al que ninguna extensión de tierra satisface: cuanta más tiene, más necesita. Al conocer que los habitantes de una lejana región, los bashkirios, le ofrecen tanta tierra como pueda recorrer en un día, no lo dudará e intentará abarcar la mayor cantidad posible...

La prosa de Tolstói —decía Nabokov— late al ritmo de nuestro corazón. Elena Odriozola (Segundo Premio Nacional de Ilustración 2006) ha captado ese pulso narrativo y nos lleva con sus imágenes a la tierra que vio nacer a Pajom, permitiéndonos acompañarle en su viaje por la estepa rusa, marcado por el ritmo de su ambición. Las vacas serán testigo de ese afán.



Pajom vive con su mujer e hijo en su parcela de tierra en Siberia. Aunque no es grande, lo que cultiva le da para mantener a su familia. Sin embargo, su huerto no es lo suficientemente vasto para su ambición. «Si solamente tuviera más tierras —suspira mientras eleva la vista por encima de la cerca de su pequeña propiedad—, podría ser al fin feliz del todo».

Martin Veyron (Gran Premio del Festival de Cómic de Angoulême 2001) adapta con éxito el relato de uno de los grandes autores clásicos, León Tolstói (Guerra y Paz, Anna Karenina). Una fábula atemporal sobre la codicia y la ambición de los hombres calificada por James Joyce como «una de las mejores historias de la literatura contemporánea».

 http://www.normaeditorial.com/ficha/9788467926194/cuanta-tierra-necesita-un-hombre/

Lev Tolstói (Yasnaia Poliana, 1828 - Astapovo, 1910)
Novelista ruso, profundo pensador social y moral, y uno de los más eminentes autores de narrativa realista de todos los tiempos.
Después de un breve y poco afortunado intento por mejorar las condiciones de vida de los siervos de sus tierras, se entregó a la disipada vida de la alta sociedad aristocrática moscovita. En 1851 decidió incorporarse al ejército. En el Cáucaso entró en contacto con los cosacos, que influyeron mucho en sus novelas cortas.

Tolstói regresó a San Petersburgo en 1856, y se sintió atraído por la educación de los campesinos. Abrió en Yasnaia Poliana una escuela para niños campesinos en la que aplicó sus métodos educativos, que anticipaban la educación progresista moderna. En 1862, se casó con Sonia Andréievna Bers, miembro de una culta familia de Moscú. Durante los siguientes quince años formó una extensa familia, administró con éxito sus propiedades y escribió sus dos novelas principales, Guerra y Paz (1869) y Ana Karenina (1877).

15 ene 2017

"El perdido" (El perdut) de Christophe Farnarier, 2016.

El perdido (El perdut) de Christophe Farnarier, 2016. 

Sinopsis: 
En Febrero de 1994, en la comarca del Ripollès (Girona), un hombre desaparece sin motivo. Martí es un hombre normal; no es un loco ni un muerto de hambre, sólo alguien tímido y retraído. Una mañana conduce su moto alejándose del pueblo. La deja a los pies de un roble, junto a su cartera y una gorra, y se pierde en el monte. Lleva una escopeta de caza con la que intenta quitarse la vida, pero no tiene valor. Tampoco se atreve a volver al pueblo y pasa la noche a la intemperie, en los campos que conoce desde pequeño. No vuelve al día siguiente, ni al siguiente, y comienza una vida de supervivencia en el monte. 



Se esfumó en febrero de 1994 y como único rastro dejó unas zapatillas a orillas del río Guadajoz. Su hermano, con el que trabajaba en un cortijo de Villares, lo interpretó como una señal de algo. Probablemente, de que se había quedado en Córdoba y no había cruzado a Jaén. Miguel Mérida no era un loco ni un raro. Como mucho, un tipo tímido con escasas dotes sociales. Aquel febrero, hace 26 años, subió en moto a la Sierra Sur para pegarse un tiro con su escopeta pero en el último momento no encontró el valor. Como tampoco se atrevía a volver, se quedó a vivir allí. “Yo esto no lo tenía preparado”, le dijo a un periodista del Diario de Jaén cuando lo encontraron y lo arrestaron después de catorce años viviendo solo en el bosque, sin hablar con nadie, sobreviviendo con lo que la naturaleza le daba. Al parecer, había empezado comiendo almendras. Luego, aceitunas pasas. “Lo del suicidio sí que lo tenía planeado”, contó. Lo otro, simplemente, fue ocurriendo. Para ir tirando, robaba comida, herramientas, animales a los campesinos de la zona. En Alcaudete, cuando echaban de menos algo decían que se lo había llevado ‘El perdido’. 

“Me llamaron unos productores de Madrid y me dijeron que había una historia que querían que contase, la de un andaluz que había desaparecido en el monte durante catorce años”, recuerda Christophe Farnarier de un proyecto que nació hace cinco años, mientras el documentalista (La primavera, El somni) y director de fotografía (Honor de cavalleria) realizaba su último filme en el Pirineo catalán. “Me apetecía rodar algo allí, pero sobre todo es que acababa de leer Walden y esa idea no dejaba de rondarme”, cuenta el director sobre el famoso ensayo en el que Henry David Thoreau narra los dos años que vivió en una cabaña construida por él mismo cerca del lago Walden. “Lo que me interesó es esa contradicción según la cual el hombre lo tiene todo pero es incapaz de ser feliz; y sin embargo, con pocos medios puede llegar a serlo”.

El perdido, lúcida revelación de Zonacine que compite en la 19 edición del Festival de Málaga, comienza de manera muy parecida a la historia real de Miguel Mérida. En un plano largo, un hombre conduce una motocicleta. El camino es espigado, a las faldas de una ladera. El ruido de la moto desborda el plano. Llegado un momento, el hombre detiene el vehículo y continúa el camino a pie hasta que aparece la nieve. Entonces, se sienta debajo de un árbol y apoya la barbilla sobre la escopeta. Pero no dispara. “En un momento determinado hace un fuego y tenemos delante la historia de la humanidad”, explica Farnarier sobre su personaje que, al no haberse atrevido a quitarse la vida, sigue ascendiendo por la montaña con el objetivo de morirse de hambre o de frío. Pero tampoco lo hace. El instinto de supervivencia vence. Empieza bebiendo nieve, comiendo plantas y enseguida está cazando animales. “Aparece el cazador, el nómada, luego se construye una cabaña pequeña y, más tarde, otra más grande. Con sus manos va construyendo una nueva vida, se va civilizando pero camina hacia una civilización no violenta, pacífica, en paz consigo mismo”, cuenta el director.

 http://www.cinemania.es/noticias/malaga-2016-el-hombre-que-se-perdio-para-encontrarse-a-si-mismo/

La película impacta por su libertad experimental, a medio camino entre el documental y su reconstrucción a través de la ficción. La radicalidad del planteamiento estético contrasta con la universalidad del relato interior del protagonista, y es aquí donde Farnarier consigue su mayor triunfo. Del género documental mantendrá sobretodo algunas premisas estéticas, así como el sonido directo y los escenarios naturales. Estos elementos impulsarán exponencialmente la entidad emocional de la ficción, ya que es en este terreno donde todo está por construir. La búsqueda de la verdad a partir de la fantasía. La del actor, que deberá hacer suyos tanto los espacios como los objetos, pero también la del espectador, que deberá reconstruir a partir de la experiencia un argumento que no incluirá diálogo alguno.

La implicación de Adri Miserachs resulta imprescindible para el éxito de la propuesta, ya que aquí no tendrá que interpretar escenas, sino vivir una experiencia real. Gracias a su entrega y total adecuación a la propuesta de Farnarier, asistimos a una deconstrucción intrínseca al material proyectado sobre la verosimilitud y la verdad que, en contraposición a la dinámica imperante en la industria hoy un día resulta muy reveladora y, además, comparte una clase maestra sobre figuración y elucubración cinematográfica para captar los recovecos más profundos del alma humana. El discurso narrativo de la imagen será aquí culminante, ya que todo se manifestará a través de su capacidad representativa.

http://cinedivergente.com/festivales/festivales-2016/da-2016-festival-de-cine-de-autor/el-perdut-el-perdido


Hay películas que no se entienden sin conocer un poco el proceso de su creación. El perdido empezó, como la mayoría de películas, siendo un manojo de folios. El guión adaptaba una historia real ocurrida en Andalucía y le añadía una gran influencia de Walden. Con ese guión como mera guía, Christophe rodó su película en treinta y cinco días de rodaje repartidos a lo largo de un año, moviendo a su equipo «inferior a diez personas» por todo el territorio catalán. En esos treinta y cinco días filmó cerca de sesenta horas de material, en el que afirma que no había ni una toma mala, ni un plano gratuito. Sencillamente sale tanto metraje porque todo se hace de verdad: la cabaña, por ejemplo, la construyó Adri Miserachs (el actor protagonista) con sus propias manos, clavo a clavo y ante la atenta cámara de Christophe, que no se perdió ni un solo golpe de martillo. Finalmente, Christophe se llevó esas sesenta horas a la sala de montaje y las convirtió en una película de hora y media.

«Este proceso tiene que ver con algo que decía Godard sobre las fases artísticas de una película. Al principio de todo hay una idea sobre la que trabajas, por medio de la imaginación y la escritura. Después con una cámara (un objeto tecnológico), vas a crear material: y aquí intento disfrutar con la cámara, tomando el guión solo como un poso de ideas. Y la última fase es el montaje, que es cuando vuelves a tu idea del arranque, coges el material que tienes, y buscas la película. Aunque suene muy raro, creo que en el fondo la película preexiste. Antes de que yo haga la película, ya existe en algún lugar con su forma definitiva. Está por ahí, y yo la busco hasta encontrarla. El montaje consiste en encontrar el camino que te lleva hasta la película que querías. Y cuando la encuentras, la reconoces: es como cuando sale tu hijo del vientre de su madre, lo miras y lo reconoces. Pues el montaje de una película es lo mismo: es reencontrarte con tu película».







14 nov 2016

"Mi Valle" un documental de Mario Santos y Lores Espinosa (Waves Films).


El pico Gilbo reflejado sobre lo que fue Riaño (León).
La historia de nueve pueblos ahogados bajo las aguas de un pantano.


Mi valle, 2016 
Mario Santos y Lores Espinosa, Waves films.

‘Mi valle’ rescata la historia del pantano de Riaño, en León, cuando se cumplen 30 años del traumático desalojo. Los autores nos trasladan a todos esos inolvidables recuerdos de una delicada y emotiva forma contando con testimonios, imágenes del momento y del actual estado de la zona. Se trata de una obra coral que a lo largo de 75 minutos rescata las voces de ganaderos y regantes, de ecologistas y representantes de la administración. Se nutre con las páginas rescatadas entre los ríos de tinta que surgieron del pantano de Riaño y también de muchas imágenes inéditas tomadas por vídeo aficionados que captan los momentos de la demolición de los pueblos sin que las personas que lo presencian se percaten.

La obra del pantano empezó durante la dictadura franquista con el decreto de construcción de 1962 y concluyó con la democracia bien andada, y bajo un gobierno socialista, con la anegación del valle que comenzó la noche del 31 de diciembre de 1987. Un cuarto de siglo condensado que da cabida a la historia, a la memoria y a las emociones. Las gentes que vivieron aquellos momentos aún están marcadas por «el dolor y la incomprensión que sufrieron»

«Es una historia que necesitaba ser contada para que la gente no crea, como le pasa a nuestra generación, que es un lago», comentan los jóvenes realizadores. 






Mario Santos y Lores Espinosa (Waves Films)


18 ago 2014

Ruth Montiel Arias

Intervención. Parque del Buen Retiro, Palacio Real, Casa de Campo. Madrid 2013.
Maderas. Acrílico. 30x20 cm. Registro fotográfico.

Intervention. Parque del Buen Retiro, Palacio Real, Casa de Campo. Madrid 2013.
Woods. Acrylic. 30x20 cm. Photographic record. 
  

Green Hunting expone algunos de los acontecimientos del 2013 con relación al mundo de la caza, encabezado por el mismísimo monarca de España.

Los montes, parques nacionales y otros espacios naturales públicos son expoliados por este sector, que va apoderándose cada vez más de estos lugares, y recibe apoyos legales que blindan su actividad.

¿Queremos que llegue un día en que todos los espacios naturales de este país estén dedicados a la diversión de unos pocos por matar?

El mundo de la caza en este país cuenta con una desmedida cantidad de terreno natural (40.000 cotos de caza) donde pueden dedicarse a matar por diversión, encubiertos por la bandera de la actividad cinegética.

Castilla la Mancha ya planea vender montes públicos para hacer cotos de caza, (link) la Federación de caza de Valencia recibió 162.000 euros de subvenciones públicas (link) y en Galicia se destinan 181.000 euros para la ordenación cinegética, es decir, la caza, mientras que no se destina ni un solo euro para la lucha contra el cambio climático, prioridad fijada por la ONU para Europa (link). Éstas son algunas de las situaciones que tenemos en España con referencia a este problema, pero seguirán proliferando teniendo como ejemplo de impunidad al jefe de Estado y monarca Juan Carlos. El ejemplo es el pabellón privado de caza que se manda construir por un valor de 3,4 millones de euros sacados íntegramente de las arcas públicas, adoptando como excusa la gestión en patrimonio nacional. (link)

Green Hunting quiere llevarnos a la reflexión, quiere despertarnos y hacernos plantear cuestiones cívicas, éticas y morales.

¿Cuánto nos pueden seguir quitando?
¿De qué espacios podemos disfrutar y de cuáles no?.
¿Serán algún día todos los bosques, montes y parques sólo para unos pocos?
¿Tenemos que ver cómo se acaba con la vida de miles de animales a través del placer, encubierto con quejas y acciones político- económicas?
¿Hasta que punto nos representa el monarca español y qué imagen nos da al resto del mundo abanderando la caza y expoliando nuestras arcas públicas para sus caprichos?

En definitiva:
¿Es este pasatiempo innecesario y cruel que unos pocos protegen y fomentan legítimo, si para ello de nuevo abusan de nuestra economía además de las vidas de los animales?
Intervención. Serra do Courel, Galicia 2012.
Venda de algodón. Registro fotográfico y vídeo.
 El olor a ceniza seguía presente ocho días después del incendio, andar entre huesos calcinados mientras respiraba el polvo negro me hacía darme cuenta de que ya no quedaba nada, solo un silencio perturbado por momentos debido a la caída de los troncos.

Esta intervención habla por si sola, y no hay palabras suficientes para expresar los sentimientos que se agolpaban durante el proceso de esta obra.

Más de 130.000 hectáreas quemadas en Galicia en la primera mitad del año 2012.

Intervención. Santa Uxía de Ribeira, Galicia 2011.
Piedras y hojas. 7x9 metros. Registro fotográfico y vídeo.
El monte de la Curota es el testigo más antiguo de la comarca que corrobora desde las primeras poblaciones celtas y castrenses hasta los vecinos de hoy, oteador de una evolución basada en el respeto a la naturaleza como base de su economía en un medio rural que se sustenta de la pesca y la agricultura.

Este monte ha sufrido enormes pérdidas y es por ello que el proyecto se basa en crear una acción que compete varias disciplinas: intervención social y educacional, escultura efímera, fotografía y vídeo.

Se erige una pequeña necrópolis de 1.910 dolmens (megalito clave en la historia del pueblo gallego) con unas medidas de 10 cm de ancho por 10 cm de alto aprox. por cada pieza y con una disposición por planta circular y anular, alegoría a la purificación a través de los ciclos lunares.   

Fotografía. Impresión directa sobre madera. 122x122 cm. 2014.
Photography. Direct printing on wood. 122x122 cm. 2014.
La persecución de la mujer y el hombre por motivos de brujería en nuestro país da comienzo en el 1609, dando paso a una época oscura que ha sido olvidada y desterrada de la memoria colectiva. Navarra fue el punto neurálgico de los acontecimientos más destacados sobre esta barbarie.

En 1612 se recogen 1.802 confesiones de bujería y 5.000 inculpaciones de terceras personas todas ellas debidas a la psicosis religiosa y el contagio que Francia traía del noreste europeo, por lo que el cordón de Cataluña, Navarra y País Vasco fue el más castigado. No es por ello extraño que 101 ejecuciones fueran realizadas en esta parte del país.

El caso más destacado es el Auto de Fe acontecido en Logroño los días 6 y 7 de noviembre de 1610 donde se juzgó a 31 personas por brujería. Seis de ellas fueron condenadas a la hoguera (eran Domingo de Subildegui, Graciana Xarra, Petri de Juangorena, María de Echatute, María de Arburu y María Baztán de la Borda), y los restos de otras cinco fueron quemados por el método efigie tras morir en los interrogatorios. Los restantes culpables fueron condenados a cadena perpetua.

Esta obra se realiza con la premisa de no querer olvidar, de ser conscientes que las persecuciones causadas por el miedo de una sociedad siguen presentes. También quiere ser un homenaje a esas personas ejecutadas que se mantuvieron firmes ante el yugo del poder, siendo así un ejemplo para la sociedad.  

Entrevista con Ruth Montiel acerca de este proyecto para Logroño, su proceso creativo y desarrollo vital: 


La pérdida de la naturaleza, la pérdida del espacio, la pérdida del simbolismo, la pérdida del individuo, la pérdida de derechos, la pérdida como una entidad que abarca el principio y el fin es el origen intrínseco en mi obra.

La presencia estética de lo ancestral, lo incorpóreo y lo ascético en mi obra reflexiona sobre la evolución antropomórfica en lo que a valores éticos se refiere, al mismo tiempo, utilizo códigos mercantilistas de rápida lectura marcados por una sociedad contemporánea.

A través de la instalación e intervención en espacios naturales y urbanos, aplico lo efímero de los materiales como la misma expresión discursiva de la obra, y busco la sorpresa en el espectador ante la presencia de obras que irrumpen en su cotidianidad haciéndoles plantear una duda.

Mediante la fotografía realizo una búsqueda constante de la perpetuidad a través de lo aparentemente cotidiano.


--------------------------------------------------------------

The loss of nature, the loss of space, loss of symbolism, the loss of the individual, the loss of rights, loss as an entity that encompasses the beginning and the end is the intrinsic origin in my work.

The presence of the ancient aesthetic, the incorporeal and ascetic in my work reflects on the anthropomorphic history as relates to ethical values, while mercantilist use quick read codes marked by contemporary society.

Through the installation and intervention in natural and urban spaces, apply the ephemeral nature of the materials and the same discursive expression of the work, and I look for the surprise in the viewer in the presence of works that disrupt their daily letting them raise a doubt.

Through photography I make a constant search for perpetuity through the seemingly everyday.

http://ruthmontielarias.com/